نام فیلم : Will

کارگردان : یوسانگ لی Eusong Lee ( تصویرگر- طراح کانسپت- فیلمساز)

صفحه اینترنتی کارگردان : http://eusong.blogspot.co.uk/

برندا چپمن Brenda Chapman با سابقه ی کار در سه استودیوی بزرگ و عمده ی انیمیشن( پیکسار- دریم ورکز و دیزنی )، صاحب یک پیشینه ی درخشان در صنعت انیمیشن است. او در تولید بسیاری از شناخته شده ترین انیمیشنهای سالهای اخیر، از جمله:” چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟ ” ، “ پری دریایی کوچک ” ، ” دیو و دلبر” ، شیر شاه “، “ شاهزاده مصری” ، “ شرک ” ، “ماشینها“، ” بالا ” و بالاخره تازه ترین انیمیشن پیکسار “َشجاع Brave ” ، نقش داشته است. سایت “پیکسار پورتال” ، مصاحبه ای در دو بخش با برندا چپمن انجام داده است که بخش اول این مصاحبه عمدتا به انگیزه ها، عملکرد و سابقه ی کاری چپمن ، و بخش دوم بیشتر به عملکرد او در رابطه با انیمیشن “شجاعBrave ” می پردازد:

چطور به کار در زمینه ی انیمیشن علاقه مند شدید و چطور مابین کار انیمیشن و سایر علاقه مندیهایتان تعادل برقرار می کنید؟

- من از زمانی که تونستم مداد به دست بگیرم، نقاشی می کشیدم و همیشه میدانستم که دوست دارم کاری در همین رابطه (نقاشی و طراحی) انجام بدهم. حالا که اینجا روبروی شما نشستم خنده ام می گیره، چونکه می دونید، من الان دیگر نقاشی نمی کشم! اما واقعا همیشه دلم میخواست که به نوعی شغلی در رابطه با هنر داشته باشم. اوایل به طراحی لباس (فشن) و تبلیغات فکر می کردم، اما خیلی زود متوجه شدم که انیمیشنها خود به خود ساخته نمی شوند و در حقیقت هنرمندانی (در استودیو ها) نشسته اند و هر فریم را طراحی می کنند! من واقعا قصه گفتن را دوست دارم و عاشق این هستم که بتوانم ایده هایم را آنطوری که در ذهنم هستند خلق کنم و ضمنا عاشق طراحی هم هستم و در نتیجه نیازی نبود که زیاد برای تصمیم گیری فکر کنم.

برای اولین بار چطور وارد صنعت (انیمیشن) شدید؟

- قبول شدن در کالج “کال آرتز Cal Artz ” برای خیلی ها میتونه نخستین گام باشه. خب برای من داستان کمی فرق می کرد و یک جورهایی پای فک و فامیل و دوست در بین بود. اون چیزی که بهش میگیم (پسر خاله ی دوست خواهرم)!!! من به این آقا زنگ زدم و اون هم شماره ی استودیو ی دیزنی را به من داد. من به استودیو زنگ زدم و اونها منو به “کال آرتز” ارجاع دادند و بعد، در حقیقت ورود من به استودیوی دیزنی به دلیل فیلم دانشجویی بود که من بعدها در “کال آرتز” ساختم.

خب پس کمی “روابط” و کمی هم “شاگرد ممتازی”؟

- من اسمشو میذارم سخت کوشی!

شما این امتیاز را داشته اید که در سه استودیوی بزرگ ( دیزنی-پیکسار- دریم ورکز) کار کنید. بزرگترین تفاوت این سه استودیو از دید شما چیست؟

- گفتنش سخته. من باید سعی کنم که در نظر دادن عدالت رو رعایت کنم چون میدونید، من در موقعیتهای زمانی متفاوتی در هریک از این سه استودیو بوده ام. کار من در استودیوی دیزنی زمانی شروع شد که اصطلاحا به عصر ” تولد و ظهور دوباره ی انیمیشن” معروفه. من خیلی خوش شانس بودم که تونستم سوار موج بشم و در ساخت انیمیشنهایی چون “راجر رابیت”، “پری کوچک دریایی” و ” دیو دلبر” مشارکت داشته باشم و بزرگترین شانس من در اون زمان این بود که تونستم سرپرست تیم نویسنده ها در انیمیشن ” شیر شاه” باشم. حقیقتا مثل یک سفر فوق العاده بود. من در استودیوی دیزنی بزرگ شدم، بالغ شدم و قد کشیدم. استودیوی دریم ورکز متفاوت بود، اونها سعی داشتند کاری متفاوت از دیزنی انجام بدهند و من فکر می کنم که موفق شدند. اونها کمی سریعتر با زمانه جلو میروند و کمی بی پرده تر و گستاخانه تر عمل می کنند و موفق هم هستند. روش پیکساری ها بیشتر شبیه اون روشی هست که در دیزنی کلاسیک معمول بود، اونها دقیقا همون چیزی رو میسازند و به شما تحویل می دهند که شما دلتون میخواد ببینید و از دیدنش خوشتون میاد. هرکدوم از این سه استودیو، روش و شخصیت خاص خودشون رو دارند اما برای من کمی سخته که به نکته خاصی اشاره کنم.

نکته ی خاصی وجود داشت که بتونه شما رو وسوسه بکنه که حتما به پیکسار برید؟

- بله، ” جو رنفت Joe Ranft ” ! مرحوم جو رنفت بزرگ ! او دوست عزیز من بود. من و او سالها قبل در دیزنی همکار بودیم و قبل از اون هم، وقتی که من تازه به “کال آرتز” رفته بودم، از طریق دوستان مشترک، “جو” را می شناختم.او منو ترغیب کرد که به پیکسار بیام و من عمیقا بهش اعتماد داشتم و خوشحالم که این موقعیت رو داشتم که قبل از تصادف ( که منجر به مرگ جو رنفت شد) با او همکاری کنم و در کنارش باشم. جو بزرگترین دلیل آمدن به پیکسار بود.

شنیده ام که “جو” یک فرد بسیار مهم و تاثیر گذار در پیکسار بود، آیا بعد از مرگ او، تفاوت محسوسی در پیکسار می بینید؟

-فکر می کنم بعد از مرگ او تغییرات زیادی بوجود آمد. ما همه از مرگ او متاثر شده بودیم و دقیقا پس از مرگ او بود که دیزنی پیکسار رو خرید. پس در نتیجه از اون زمان تا کنون تغییرات زیادی رخ داده اند. ممکنه که شما بعضی از این تغییرات رو دوست داشته باشید و بعضیاشو نه! جای “جو” واقعا در پیکسار خالیه. او یکی از بهترین داستان پردازهای پیکسار بود. همه روی او حساب می کردند و همه به خودش و ایده هاش احترام می گذاشتند. بنا براین بدون تردید مرگ او ضایعه بزرگی برای استودیو و برای هرکسی بود که فکر می کرد که “جو” یک دوست عزیز بوده. مرگش واقعا یک ضایعه بود.

از بین تمام فیلمهای درخشانی که شما در تولیدشون نقش داشتید، آیا فیلم خاصی هست که در ذهن شما ، مجزا و بالاتر از بقیه قرار بگیره؟ و چرا؟

- باید بگم ” دیو و دلبر”، چونکه در ” پری دریایی کوچک” من فقط یک نوآموز بودم، در “راجر رابیت” بیش از یک مسئول “کلین آپ Clean up ” نبودم، در ” نجات دهندگان ۲ – استرالیا  Rescuers Down Under” من کم کم جدی گرفته می شدم و بالاخره در ” دیو و دلبر ” بود که مردم کم کم شروع به شنیدن پیشنهادات و نظرات من کردند. من از حضور در تولید اون فیلم، از کار با همکارانم، از کارگردانانش، از همه چیز واقعا لذت می بردم. تجربه ی واقعا بزرگی برای من بود و من خیلی چیزها آموختم. اتاق کار من با “راجر آلرز Roger Allers ” ، سپرست تیم داستان نویسها ،مشترک بود. او هم یکی دیگه از استادان بزرگی بود که من ازشون خیلی چیزها آموختم. فکر می کنم ” دیو و دلبر” کاری بود که باعث شد بعدتر من تبدیل به سرپرست تیم داستان در “شیرشاه ” بشوم.

محبوبترین شخصیت در فیلمهایی که کار کردید از نظر شما کدام شخصیت است؟

- سئوال سختیه، فکر می کنم از کار کردن روی شخصیت ” بل Belle ” ( دیو و دلبر) خیلی لذت بردم. میدونم که شخصیت او در طی این سالها خیلی مورد انتقاد واقع شده. مردم میتونند هر آنچه که او انجام داد رو از دیدگاه منفی مورد بررسی قرار بدهند، اما من اونو یک شخصیت قوی می بینم. کسی که منتظر نمی مونه تا سرنوشت براش تصمیم بگیره. من از کار کردن بر روی شخصیت او واقعا لذت بردم و تلاش کردم از او ، چهره ی متفاوتی نسبت به سایر قهرمانهای مونث دیزنی ترسیم کنم. او منتظر شاهزاده ی رویاهاش نمی مونه، او حتی تلاش نمی کنه تا دل هیچ مردی رو به دست بیاره. وقتی که پدرش به خطر می افته ، او خودش راهی میشه تا پدر را نجات بده. او به طور باور نکردنی خودش رو قربانی نجات جان پدرش می کنه، و حتی در زمانی که در یک مکان ناخوش آیند به دام افتاده، تلاش می کنه تا خوبی را از درون نهاد شخصیت هیولا صفت به بیرون بکشه. اینها هدف اصلی از ترسیم شخصیت “بل” بودند ، نه اینکه به سادگی بگوییم که ” اوه این هم یکی دیگه از همون شخصیتهای مونثه که مورد سوء استفاده واقع شده!”. درسته، ” بل” یک از شخصیتهای مورد علاقه منه. همینطور می تونم از ” رافیکی Rafiki ” (شیر شاه) اسم ببرم. همیشه خودم را سرزنش می کنم که چرا شخصیت رافیکی رو یک زن خلق نکردم؟ همونطوری که در نمایش صحنه ای “شیر شاه”، رافیکی یک زن است. من نمایش “شیر شاه” رو دیدم و با دیدن رافیکی مونث به خودم گفتم:” ای خدا، احساس حماقت می کنم. اون یه زن کامله”.

کارگردان مورد علاقه شما کیه؟

- بدون تردید “کوین لیما kevin Lima ” . او “طلسم شده Enchanted ” را کارگردانی کرد و واقعا هیچ کارگردان دیگه ای نیست که من به اندازه ی “لیما” عاشقش باشم! و این واقعیت که “لیما” همسر منه، دیدگاه منو واضح تر می کنه!!!  اما واقعا میخوام بگم که هیچ کارگردان دیگه ای نیست که بتونم بگم عاشقشم ! من فیلمهای محبوب زیادی در ذهنم دارم، نه فقط یکی، میتونم تعداد زیادی فیلم را نام ببرم که از صمیم قلب تحسین می کنم و کارگردانهای دیگری هم هستند که حقیقتا تحسینشون می کنم. یکی از اونا ” جان سایلس John Sayles ” هست. اون کسیه که واقعا در مورد کاراکترهاش صادقه و خیلی وقتها از “نا بازیگر” ها برای نقشهای فیلمهاش استفاده می کنه. او یک کارگردان مستقله، در حقیقت یکی از نخستین کارگردانان مستقله. از فیلمهاش می تونم به ” Secret of Roan Inish ” ، ” Limbo ” و ” Passion Fish ” اشاره کنم. کارگردان دیگه ای که می تونم اسم ببرم ” فرانک کاپرا Frank Capra “است. ایده آلیسمی که توی فیلمهای کاپرا دیده میشه واقعا بیننده رو گرم می کنه و به تماشاچی این حس رو میده که میتونه آدم بهتری باشه. تماشاچی با دریافت پیامهای نهفته در فیلمهای کاپرا واقعا از درون مشتعل میشه. “زندگی زیبائیست It’s a Wonderful Life ” و ” آقای اسمیت به واشینگتن می رود Mr. Smith Goes To Washington ” از جمله فیلمهای کاپرا هستند که میتونم نام ببرم. دلایل بسیار زیادی وجود داره که شما میتونید کارگردانهای بسیار زیادی رو دوست داشته باشید.

بزرگترین تفاوت بین کارگردانی یک انیمیشن دستی سنتی و یک انیمیشن دیجیتال چیست؟

- بزرگترین تفاوتی که میتونم اشاره کنم، در فیلمبرداری و “لی اوت” فیلمهای انیمیشن دیجیتالی است. در فیلمهای دیجیتالی(سه بعدی) ، دوربین مجبور نیست در یک صحنه حرکاتش را محدود یا متوقف کند.زاویه دوربینها به راحتی تغییر می کنند و این چیزیه که در انیمیشنهای سنتی به سختی یا به ندرت انجام میشه.در انیمیشنهای دو بعدی سنتی، شما میتونید در طول یک صحنه “پن pan ” انجام بدهید، اما زاویه دوربین تقریبا همیشه بدون تغییر باقی می مونه . اگه بخواهید زاویه دوربین را تغییر بدهید واقعا یک کار شاق و پر مخاطره را شروع کرده اید. حداقل برای من این کار یکی از مشکل ترین کارها بوده است.

سئوال بعدی یک سئوال کنجکاوانه است. من میدونم که شما در “بالا UP” صدا پیشگی هم کرده اید، میتونم دقیقا بدونم صدای کدام شخصیت را اجرا کرده اید؟

- هاپ،هاپ ، هاپ!!! من صدای یکی از سگها رو اجرا می کردم. پنج شش نفر بودیم که توی اتاق جمع می شدیم و مثل سگها حرف می زدیم!!!

وقتی که در حال کار کردن بر روی خطوط کلی یک داستان هستید،آیا خیلی جدی روی منحنی ها و فراز و نشیبهای داستان و همچنین شخصیتها فکر می کنید، یا اینکه یک روند طبیعی و ناخودآگاه را در پیش می گیرید؟

- هردو روش، چرا که داستان به شیوه های مختلفی به ذهن شما خطور می کنه. بعضی وقتها کاراکترها اول شکل می گیرند، و بعضی وقتها خطوط اصلی داستان به سراغ شما میان. من خیلی در مورد کاراکترها و خطوط اصلی داستان فکر می کنم، ولی به الهام آنی و شهود هم خیلی اهمیت میدهم. من سعی می کنم برای فکر کردن و به نتیجه رسیدن از فرمول خاصی پیروی نکنم. از خودم میپرسم که دوست دارم کاراکترها از کجا ماجرا را شروع کنند و چطور و کجا اون ماجرا را به پایان ببرند و بعد سعی می کنم وسط این دو نقطه را پر کنم.

پایان بخش اول
ترجمه و تلخیص : مهبد بذرافشان
منبع : http://www.pixarportal.com

پیلبان پس از ۱۰ سال فعالیت تعطیل شد! تصور نمی کردم بعد از مدتی که فعالیت نداشتم، نخستین مطلب جدید را با چنین خبری شروع کنم. خبر تعطیلی پیلبان مسلما ناراحت کننده و حتی نا امید کننده است. مهم نیست که پیلبان را دوست داشتیم یا نه، مهم نیست که آنرا یک نشریه حرفه ای می دانستیم یا خیر، مهم این است که نشریه ای، به جبر روزگار، به دلیل عدم حمایت یا به هر دلیل دیگری ” به تعطیلی کشانیده شده است” و بدتر از همه اینکه، این نشریه نخستین و تنها نشریه ی مرتبط با صنف و هنری بود که از ابتدا هم گوش چندانی برای شنیدن آوازه ی بی سر و سامانی و آشفته حالیش پیدا نمی شد. انیمیشن ایران بدون تردید همان دهلی است که آواز خوشش از دور شنیدن دارد و از نزدیک قلب را به درد می آورد. هرسال ، بدون وقفه مدیران و متولیان جورواجور این پدیده، در فاصله ی مابین عوض کردن پستها و میزها و اتاقهایشان، کنفرانس میدهند و آمار ارائه می دهند و خبرهای خوش تولید هزاران میلیون ساعت انیمیشن در “دارقوزآباد علیا و سفلا” میدهند، ایران را قطب انیمیشن دنیا می کنند و  سمنان و قم و شیراز و مشهد را همزمان قطب انیمیشن ایران اعلام می کنند، بلند ترین، قشنگ ترین، کوتاه ترین، سریع ترین، خفن ترین، تکنیکی ترین و خیلی ترین های انیمیشن دنیا و ایران را تولید می کنند ، شبکه افتتاح می کنند و بخشنامه صادر می کنند و قله های دست نیافتنی را فتح می کنند و با صدور فرمان تولید انبوه کاراکترهای کلاه نمدی به سر و شال به کمر، انیمیشن “ملی” را تعریف می کنند و بعد در این مدینه ی فاضله و زیبا، تنها مجله ی تخصصی انیمیشن ایران ، به عبارتی تنها مکانی که میتواند آیینه تمام نمای این افتخارات عظیم باشد، پس از ده سال فعالیت، به همین راحتی ” تعطیل” می شود! دلیلش هم واضح است : شرکتهای خصوصی ، انیماتورها، کارگاهها و موسسه های غیر دولتی تولید کننده در این روزهای پر افتخار تاریخ انیمیشن ایران! اگر بتوانند از عهده ی پرداخت حقوق و هزینه های جاری برآیند ، معجزه کرده اند و دیگر تتمه ای باقی نمی ماند که بخواهند خرج تبلیغات کنند و مجله ای را سرپا نگه دارند. مخاطبین حرفه ای و نیمه حرفه ای و عادی هم که تکلیفشان روشن است، خرید مجله و کتاب شاید آخرین چیزی باشد که در این وانفسا به فکرشان می رسد، همینقدر که بتوانند پول اینترنتشان را بدهند و فیسبوکشان را چک کنند خدا را شکر، راضی هستند. باقی می ماند مدیران محترم و متولیان بزرگمرد دولتی که مشغول فتح قله های افتخار هستند و ” اغلب کسانی که در بحث تولید انیمیشن فعالیت می کنند در بخش دولتی متمرکز هستند و نیازی به تبلیغات نمی بینند و زمانی که مسئله کمک به هزینه های جاری مجله را مطرح کردیم اعلام کردند که ارائه آگهی در دستور کار مجموعه های دولتی نیست.” (نقل به مضمون/ امیر مسعود علمداری).

معلوم نیست با این تفاصیل آیا میتوان امید داشت که “پیلبان” را بار دیگر روی پیشخوان ببینیم یا نه، اما آنچه که مسلم است این است که اگر “پیلبان” ، فعال و زنده ، پنجره ای هرچند نیمه باز بر اوضاع و احوال بیمار انیمیشن ایران بود، در ” تعطیل” بودنش هم شاید بهترین تعبیر بر حال و روز این پدیده باشد…تعطیل…

مهبد بذرافشان
بعد از تحریر : از همه ی دوستان خواهش می کنم هنگام نوشتن نظرات، انتقادات یا حتی اعتراضاتشون در بخش کامنتها، حد و حریم و احترام را رعایت کنند ، در غیر اینصورت ناچار به سانسور یا حذف کامنت شما خواهم شد.

با سپاس از حمایت ها و دلگرمی های همیشگی دوستان

“مهبد بذرافشان”

گردش صبحگاهی ( A Morning Stroll ) به کارگردانی “گرنت اورکارد Grant Orchard ”

————————-

یکشنبه ( Sunday ) به کارگردانی : ” پاتریک دویون Patrick Doyon “

————————-

“ I Tawt I Taw a Puddy Tat ” به کارگردانی : ” مت کالاگان Matt O’Callaghan “

————————-

لا لونا ( La Luna ) به کارگردانی : انریکو کازاروزا ” Enrico Casarosa “

————————-

“ Luminaris ” به کارگردانی : خوان پابلو زاراملا Juan Pablo Zaramella “

————————-

مسیرهای نفرت ( Paths of Hate ) به کارگردانی : دیمین نینوو ” Damien Nenow”

————————-

عینکی چهارچشم ( Specky Four-Eyes ) به کارگردانی : ژان کلود روزک ” Jean Claude Rozec “

————————-

کتابهای پرنده ی خارق العاده ی آقای موریس لس مور ” The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore ” به کارگردانی : ویلیام جویس و برندان اولدنبرگ ” William Joyce and Brandon Oldenburg “

————————-

پیانوی جادویی ( The Magic Piano ) به کارگردانی : مارتین کلپ ” Martin Clapp “

————————-

حیات وحش ( Wild Life ) به کارگردانی : آماندا فوربیس و وندی تلبی ” Amanda Forbis & Wendy Tilby “

اگر قوانین رقابت در بخش انیمیشن بلند اسکار را منحصر به دو گزینه ی ابتکاری و جسورانه بودن فیلمها کنیم، آنگاه چندان دور از ذهن نخواهد بود که رقابت نفس گیر و پایاپایی را مابین دو فیلم ( رنگو Rango ) و (ماجراهای تن تن The Adventures of Tintin ) انتظار داشته باشیم.  تن تن یک انیمیشن عالی و یک ” پرفورمنس کپچر” فوق العاده است که قواعد بازی را کاملا تغییر داده است : ترکیب منحصر به فردی از کاریکاتور و “فوتو رئالیزم” که توسط هنر و خلاقیت استودیوی ” ویتا Weta ” ( پس از قدرت نمایی به یاد ماندنیشان در فیلم ” خیزش سیاره ی میمونها “) شکل گرفته است. پردازش پوست ها، موها، چشمها و دهانها در این فیلم کاملا ملموس و جاندار است و وزن و حجم و حرکات کاراکترها بسیار باورکردنیست. بعلاوه، ” تن تن ” تجربه ی تازه ای از هیجان بصری را به بینده می بخشد و تماشاچیان ، این هیجان را مدیون اسپیلبرگ همیشه جوان و همیشه خلاق هستند که دوربین مجازی را درست با دیدگاه یک بچه ی بازیگوش در حال بازی هدایت کرده است و خلاقیت و نوآوری را در یک دنیای فرا واقعی سه بعدی به اوج خود رسانیده است. از همان سکانس افتتاحیه ی دوبعدی سنتی فیلم ( که نه تنها بخوبی جان کلام ” هرژه ” را در خود دارد ، بلکه یادآور آثار ” سائول باس” * نیز هست) تا پایان نفس گیر و تعلیق آمیز فیلم ( که به ” پیتر جکسون” امکان ساخت دنباله/ دنباله های دیگر این فیلم را می دهد)، تن تن با داستان و صحنه های نفس گیرش ، خالصانه ترین مفهوم سینما را به نمایش می گذارد. همپوشانی و تداخل زمان و مکان و حقیقت و خاطرات در این فیلم  تحسین برانگیز است. مفهوم “دیدن” و ” دیده شدن” و روشی که فیلمساز به کار گرفته تا ” گذشته ” به سراغ شخصیتها بیاید( مانند فلاش بکهای کاپیتان هادوک به نبرد با دزدان دریایی) بسیار دیدنی است. بدون تردید اسپیلبرگ، روح و سنخیت مشترکی ما بین حساسیت ها و علائق کلاسیک خودش و آثار هرژه یافته است که او را تشویق به وارد شدن به دنیای پر رمز و راز و خارق العاده ی این نویسنده ی بلژیکی کرده است.

در صحنه ی آغازین ( عنوان بندی دو بعدی) فیلم ، فیلمساز با استفاده از خطوط محیطی واضح ، استفاده از رنگهای خالص و پرهیز از هرگونه هاشور و سایه ، تا زمانی که بخش سه بعدی فیلم آغاز می شود، بهترین روش و شیوه ی ممکن را برای استناد کردن به شیوه ی طراحی های هرژه و ادای دین به او در پیش گرفته است و در نهایت با نمایش دادن خود شخصیت هرژه در حال طراحی کردن کاریکاتوری از تن تن، بهترین پیش آگاهی را به بیننده می دهد مبنی بر اینکه او در حال ورود به دنیای تازه ایست که در آن ممکن است هرگونه تضاد و ناهمگونی  با تصاویر اصلی کتابهای تن تن دیده شود. از اینجا به بعد، ملاقات و همکاری مجازی هرژه و اسپیلبرگ در یک داستانگویی کلاسیک، شامل برخورد و هماوردی خوبیها، بدیها، خطرات و رستگاریها آغاز می شود. شخصیت تن تن در حقیقت چیزی بیش از یک واسطه برای پیشبرد داستان در جهت پیدا کردن و بیرون کشیدن گنجهای “راکهام سرخپوش” از چنگال ” ساخارین” بدکردار نیست. داستان اصلی در حقیقت حول محور “کاپیتان هادوک” همیشه مست و روبرو شدن او با سرنوشتش می چرخد. در حاشیه ی این ماجرا، خط داستانی دیگری در رابطه با علاقه و دوستی مابین پسر جوان داستان ( تن تن) و سگش ( میلو / برفی) نیز وجود دارد. ” میلو” ( برفی در نسخه ی انگلیسی کتابهای تن تن) ، سگ خوش شانس نژاد تریر، یکی از درخشان ترین نمونه های متحرک سازی در فیلم محسوب می شود. در حقیقت اسپیلبرگ اذعان می کند که در وحله ی نخست، این اولین تست های متحرکسازی “برفی” در استودیوی ” ویتا” بود که او را قانع به ساخت فیلم با تکنیک ” موشن کپچر” کرد، و برای کسانی که هنوز به صحت و درستی انتخاب تکنیکی او شک دارند، باید گفت که یک ترکیب فیلم زنده /دیجیتال هرگز نمیتوانست این فیلم را اینچنین تاثیرگذار و سرزنده از کار درآورد.تفاوت بسیار فاحش می شد و بعنوان مثال اسپیلبرگ هرگز نمی توانست در یک فیلم زنده ، صحنه ی تعقیب و گریز با موتوسیکلت در کوهستان را در یک برداشت و بدون هیچگونه برش در تصاویر بسازد.

به موضوع اسکار برگردیم. در جایی که فیلمی چون ” خانه ی هیولا Monster House ” نه تنها توانست به رقابت اسکار راه پیدا کند، بلکه حتی کاندیدای دریافت جایزه هم شد، ” تن تن” بدون هیچ تردیدی واجد تمام شرایط برای برنده شدن است. اما بحث اصلی هنوز بر سر این است که آیا “تن تن” یا هر فیلم پرفورمنس کپچر دیگر را می توان ” انیمیشن ” محسوب کرد یا خیر ؟ به عقیده ی اعضای “آکادمی”(اسکار) ، از آنجایی که تکنولوژِی می تواند در هر زمان، مفهوم و تفسیر “انیمیشن” را تحت تاثیر قرار دهد، داوران هنوز بر عبارت ساخت و ساز ” فریم به فریم” برای تعریف مفهوم انیمیشن اصرار می ورزند، و از آنجایی که بر اساس این تعریف، ساختار ” پرفورمنس کپچر”، به هیچ عنوان نمی تواند یک ساختار ” فریم به فریم” تلقی شود، در نتیجه “تن تن” ، انیمیشن محسوب نمی شود. توضیح این نکته که انیماتورها پس از فیلمبرداری هر صحنه بسیار دقیق عملکرد و رفتار کاراکتر ها را ( متحرکسازی و اصلاح مجدد) می کنند نیز تاثیری بر طرز تلقی فعلی اعضای آکادمی و برداشت آنها از پرفورمنس کپچر ندارد. “ اندی سرکیس Andy Serkis ” بازیگر نقش کاپیتان هادوک در این رابطه می گوید : ” من نمیفهمم، اگر تن تن انیمیشن نیست، پس آن صدا پیشه هایی که به استودیو می آیند و ساعتها در اتاقکهای ضبط صدا عرق می ریزند و خطوط دیالوگها را میخوانند این وسط چه کاره اند؟! این قضیه نمیتواند ربطی به این موضوع داشته باشد که ما فیلممان را مثل یک فیلم زنده فیلمبرداری کرده باشیم”.  ” اریک گلدبرگ“، انیماتور کهنه کار دیزنی نیز در رابطه با همین موضوع می گوید : ” پرفورمنس کپچر یک ابزار است، همانطور که روتوسکوپی نیز یک ابزار بود. مهم این است که شما چگونه از ابزارتان استفاده می کنید. ابزار می تواند بنا به نظر فیلمساز، بسیار پنهانی، یا بسیار آشکار مورد استفاده واقع شود. برادران “فلیشر” Fleischers روتوسکوپی را اختراع کردند و حالا شما میخواهید به من بگویید که “کوکوی دلقک Koco the Clown ” یا صحنه ی رقص در فیلم سفید برفی انیمیش نیستند؟ مسلم است که انیمیشن هستند!”

مترجم: مهبد بذرافشان

منبع : http://blogs.indiewire.com

*سائول باس: گرافیست- طراح- فیلمساز و ازنخستین کسانی که تیتراژ گرافیکی/انیمیشنی را وارد سینما کرد.

توجه به این مسئله می تواند شما را در طراحی یاری کند. واضح است که هرگاه یک سمت از هر کاراکتر دچار کشیدگی می شود، سمت دیگر فشرده می شود  و برعکس…این اصل به شما کمک می کند تا به طراحی هایتان حس و حال زنده بودن را القا کنید، به آنها وزن ببخشید و از قرینه شدن طراحی جلوگیری کنید. زمانی که یک کاراکتر بصورت قرینه طراحی می شود ( یعنی نیمه ی راست و چپ آن  درست مانند انعکاس شیئ در آینه مشابه و هم اندازه ی یک دیگر می شوند)، این کاراکتر، تبدیل به یک تصویر تخت ، بی حالت و غیر جذاب خواهد شد. در تصویر زیر بخوبی شرح داده شده است که چگونه ” قرینگی”، طراحی را دچار ضعف خواهد کرد.

من هروقت که در حال طراحی هستم، متوجه می شوم که بطور نا خودآگاه در حال فکر کردن به اسکواش و استرچ هستم و متوجه می شوم که همواره شخصیتی که طراحی کرده ام را از یک سمت فشرده و از سمت دیگر کش آمده به تصویر کشیده ام و یکی از دلایلی که احساس میکنم شخصیت ” راپونزل” یک شخصیت قوی و جاندار برای طراحی است، توجه دائمی من به همین اصل بوده است. توجه به اسکواش و استرچ باعث شد که موهای راپونزل، بجای اینکه صرفا یک توده ی بی حالت و انبوه باشند، یک جزء جاندار و قوی از شخصیت او از کار درآیند.

در تصویر زیر، من از فلشهای قرمز برای مشخص کردن بخشهای کش آمده ، و از فلشهای آبی برای نشان دادن بخشهای فشرده شده ی تصویر استفاده کرده ام:

هرکجا که قسمت زیرین موها با زمین تماس پیدا کرده و پهن شده ( اسکواش) اتفاق اقتاده، و درست در قسمت بالایی و مقابل آن، من تلاش کرده ام تا با فرم دادن موها حالت (استرچ) را نشان دهم.اگر تصویر بالا کمی گیج کننده بود، در تصویر زیر ون سعی کردم تا تنها با خطوط قرمز و آبی ” اسکواش و استرچ” را نشان دهم

مترجم: مهبد بذرافشان

منبع : http://sevencamels.blogspot.com

پس از آشنایی با مفهوم اولیه ی “اسکواش و استرچ” ، شما یاد خواهید گرفت که چگونه این مفهوم را در قالب موجودات متحرک زنده نیز پیاده کنید. زمانی که کاراکترهای زنده از مکانی به مکان دیگر جابجا می شوند و کارهای مختلفی را انجام می دهند، کل بدنشان، اعضای مختلف بدنشان، حتی لباسها و موهایشان تحت تاثیر نیروی حاصل از مقاومت ماهیچه ها در برابر عوامل خارجی نظیر جاذبه، باد و مقاومت هوا قرار می گیرند، و این تحت تاثیر قرار گرفتن، بصورت کش آمدن یا فشرده شدن اعضا خودش را نشان می دهد.بعلاوه این کش آمدن و فشرده شدنها می تواند تحت تاثیر نیروهای خارجی ناگهانی و خارج از کنترل کاراکتر نیز صورت بگیرند(مانند له شدن صورت کاراکتر پس از برخوردی ناگهانی و شدید با یک سطح سخت مانند پیاده رو).

گاهی برای تاکید بیشتر بر حالتهای کاراکترها، تاکید بیشتری در اجرای ” اسکواش و استرچ” به کار گرفته می شود. کاراکتر افسرده ای که روی یک چهارپایه نشسته است، میتواند بصورت ساکن، بی حالت و بدون القای احساس خاصی به بیننده به نظر آید. اما همین کاراکتر اگر با کمی فشردگی( اسکواش) بیشتر به تصویر کشیده شود، چنین به نظر می رسد که جاذبه ی زمین فشاری بیش از حد معمول بر او وارد می کند و او باری سنگین بر شانه هایش حس می کند.احساس افسردگی این کاراکتر به هر دلیل که باشد، با اعمال اندکی اسکواش بیشتر، به نظر خواهد رسید که عامل افسردگی او، علاوه بر فشار روحی، فشار فیزیکی و جسمانی زیادی نیز بر این شخصیت وارد می کند.حالا اگر همین کاراکتر بصورتی ناگهانی تغییر حالت دهد و حالتی شاد و قامتی افراشته به خود بگیرد، شما میتوانید با افزودن اندکی کشش ( استرچ) بیشتر، به او حالتی با سینه ی جلو داده و سر رو به بالا بدهید گویی که به راحتی بر جاذبه زمین غلبه می کند. او هم اینک میتواند به راحتی بر پنجه های پایش تکیه کند و به ایستد، چرا که ناگهان فکری به ذهنش رسیده که روح او را شاداب و او را از دردسری که گرفتارش بوده خلاص کرده است. حالا او باید نقطه ی مقابل حالت اسکواش ( فشردگی) چند لحظه قبل باشد.

سومین مبحثی که به نظر من کاربرد “اسکواش و استرچ ” را بخوبی نشان می دهد، استفاده از این تکنیک در نشان دادن حالات چهره، احساسات و افکار کاراکترهاست.بدون ” اسکواش و استرچ” عملا بازیگری در انیمیشن بدون معنی می شد. “اسکواش و استرچ” عملا و در حقیقت تنها راه ممکن برای نشان دادن تغییرات در حالتهای چهره و بدن کاراکترها، برای بیان افکار و احساسات آنهاست.وقتی که شما کاراکترتان را مجبور می کنید که از یک حالت اسکواش( فشردگی) به حالت استرچ( کشیدگی) و برعکس تغییر حالت بدهد، به وضوح تغییرات ناشی از افکار و احساسات را در چهره ی او خواهید دید.

مورد اخیر، نکته ایست که اغلب در هنگام طراحی استوری بورد نادیده گرفته می شود. اگر شما در حال طراحی استوری بورد یک سکانس هستید و متوجه می شوید که انیماتورهابا کاراکتر و آنچه که او انجام می دهد ارتباط بر قرار نمی کنند، و یا برای بینندگان واضح نیست که چه فکری در سر کاراکتر می گذرد و او چه احساسی دارد، احتمالا به این دلیل است که شما از تغییرات بین اسکواش و استرچ و برعکس به درستی برای نشان دادن تغییرات در احساسات و افکار کاراکتر استفاده نکرده اید.اغلب لازم نیست تغییرات مابین اسکواش و استرچ را بصورت اغراق آمیز و بسیار واضح نشان دهید. گاهی یک تغییر ظریف و نامحسوس هم میتواند تاثیرات قابل توجهی از خود بجا بگذارد.همه ی ما ، هنرپیشه ها و یا شخصیتهای کارتونی را دیده ایم که ابرویی به بالا میبرند، لبهایشان را به هم میفشارند یا شانه هایشان را به پایین شیب می دهند.همین تغییرات جزئی ( فشردگی یا کش آمدن اعضا) بیش از هر حرکت دیگری می تواند در القای احساسات و افکار کاراکتر موثر باشد.

مترجم: مهبد بذرافشان

منبع : http://sevencamels.blogspot.com

تازه ترین فیلم ” استاپ موشن” تیم برتون، به نام ” فرانکن وینی  Frankenweenie ” مراحل پایانی ساخت خود را می گذراند. این فیلم که بصورت ۳D فیلمبرداری می شود ، حال و هوای فیلمهای دهه ی ۱۹۵۰ را دارد و به صورت سیاه و سفید، ساخته شده است و داستان پسر کوچکی بنام “ویکتور” را روایت می کند که سگ خانگیش را بیش از هرچیز دیگری در دنیا دوست دارد.درنتیجه زمانی که سگ بر اثر یک سانحه می میرد، “ویکتور” تلاش می کند تا با استفاده از دانشش، او را مجددا به زندگی برگرداند!

از سال ۱۸۱۸ ، که ” مری شلی Mary Shelley “، نویسنده ی انگلیسی با خلق شخصیت فرانکنشتین ، باب تازه ای را در آفرینش هیولاهای دستکاری شده گشود، شخصیتهای اغلب دانشمند، اما مجنون احوال، همچنان در داستانها و فیلمها دست به بازسازی موجودات مهیب با بدنهای بخیه شده و خلق و خوی شیطانی می زنند و شخصیت فیلم تازه ی تیم برتون نیز از این قاعده مستثنی نیست.خیلی ها می دانند که ” تیم برتون” در سال ۱۹۸۴ بخاطر ساختن نسخه ی زنده ی همین فیلم، یعنی ” فرانکن وینی”، از استودیوی دیزنی اخراج شد. چرا که تهیه کننده معتقد بود که “برتون” پول و امکانات استودیو را صرف ساخت فیلمی سیاه و وحشتناک و غیر قابل استفاده برای کودکان کرده است. حقیقت ماجرا و نکات پنهان آن، اکنون در این مقاله آشکار خواهند شد!

ساختار اصلی داستان فیلم، بسیار استاندارد و قابل پیشبینی بود : داستان قدیمی و همیشگی ” پسربچه و سگ محبوبش ” را بردار و آنرا تبدیل به یک ماجرای کمدی/ترسناک بکن. تیم برتون در این رابطه می گوید : ” ما سعی داشتیم ایده ی اصلی یک رابطه ی ساده و خالصانه را در فیلم ( هر دو نسخه ی قدیمی و جدید) بگنجانیم و چه رابطه ای خالصانه تر از رابطه ی یک پسر بچه و نخستین سگش؟” تیم برتون درحالیکه با دهان بسته می خندد ، ادامه می دهد : ” ما این ایده ی اولیه را با افسانه ی “فرانکنشتاین ” در هم آمیختیم و دردسر از همینجا شروع شد!”.  قلب تپنده ی داستان ( بغیر از آن قلبی که قرار است در سینه ی ” فرانکن وینی” بتپد!” این حقیقت تلخ است که تقریبا همیشه، ما بیشتر از حیوانات خانگی دوران کودکیمان عمر می کنیم و خداحافظی با این دوستان می تواند تلخ ترین لحظات زندگیمان باشد. پس ایده ی بازگرداندن این دوستان مرده به زندگی ، میتواند ایده ی منطقی باشد. تیم برتون اضافه می کند :” این ایده ی کودکانه می تواند نکات مثبت و البته عواقب خاص خودش را داشته باشد، که البته ما سعی می کنیم تا جنبه های مثبت ماجرا و روابط دوستانه مابین پسربچه و سگ را (کمی) پررنگ تر جلوه دهیم”.

خود شخصیت ” فرانکن وینی”، با اینکه یک موجود  علمی تخیلی وصله پینه شده ی عجیب و غریب است، با اینحال هنوز میتوان او را یک هیولای کوچک بامزه نیز تلقی کرد. شیوه ی نامگذاری او نیز بر این اساس انجام شد تا به بیننده حس بی آزار بودن او القا شود . تیم برتون اشاره می کند : ” اسمش مثل اسم هر حیوون کوچولوی خونگی دیگه است. یه اسمی که آدم روی هر سگ کوچولویی ممکنه بذاره”. زمانی که تیم برتون نسخه ی سال ۱۹۸۴ را ارائه داد، فیلم به مدت ده سال بایگانی شد، چرا که مدیران دیزنی آنرا بیش از حد وحشتناک تشخیص دادند. اماسرانجام پس از موفقیت ” کابوس پیش از کریسمس” و ” عروس مرده” ، خیلی چیزها عوض شدند و فیلمی که زمانی باعث اخراج تیم برتون از استودیوی دیزنی شد، اکنون در حال بازسازی مجدد، بعنوان یکی از مهمترین تولیدات سال آینده ی دیزنی معرفی می شود. سئوالی که همواره مطرح می شود این است که در سال ۱۹۸۴ چه اتفاقی رخ داد؟ تیم برتون پاسخ می دهد : ” نمیدونم، لابد اونا وحشت زده شده بودند ! اونا بالاخره به من اجازه دادند تا فیلممو بسازم- با اینکه خیلی شک داشتم که آیا بالاخره فیلم اجازه نمایش میگیره یا نه- اما در نهایت من  این فیلمو ساختم و این واقعا یه تجربه ی عالی بود، خیلی ارزشمند بود، نمیتونستم شکایتی داشته باشم”. نسخه ی اولیه ی ” فرانکن وینی” با اینکه هرگز به نمایش در نیامد، اما نقطه ی آغازی شد برای ساخته شدن نخستین فیلم بلند تیم برتون یعنی “ماجرای بزرگ پی وی Pee-Wee’s Big Adventure ” و پس از آن ، فیلمهای بعدی.

علیرغم عجیب و غریب بودن داستان و شخصیت ” فرانکن وینی”، یکی از ریشه های اصلی این داستان، به زندگی واقعی خود تیم برتون برمیگردد و سگی که او در دوران کودکی داشت :” رابطه ی بدون قید و شرطی داشتیم.خیلی از بچه ها چنین چیزی رو تجربه کرده اند. من هم این تجربه رو با اولین سگم، که اولین حیوون خونگیم بود داشتم و این تجربه دیگه هرگز در طول زندگیم تکرار نشد. خیلی خالصانه و به یاد موندنی بود. اسم سگم “پیپ” بود. ما توی یه محله ی اسپانیایی نشین زندگی می کردیم ، سگم خیلی کج خلق و بداخلاق بود و انتظار هم نمی رفت که چند سالی بیشتر زندگی کنه. اما با اینحال انقدری زندگی کرد تا بتونه الهام بخش افسانه ی ” فرانکن وینی” باشه . نژاد عجیب و غریبی هم داشت. ترکیبی بود از یه کمی “مات mutt ” ، یه کمی ” تریر terrier ” و یه کمی هم یه چیز دیگه! دقیقا نمیدونم چی بود! خیلی قاطی پاتی بود ! خب همین خصوصیتش هم بخشی از شخصیت “فرانکن وینی ” رو ساخت”.

“فرانکن وینی” با صدا پیشگی کسانی چون “وینونا رایدر”، ” مارتین شورت” ،” کاترین اوهارا” و ” مارتین لندو” در تاریخ پنجم اکتبر ۲۰۱۲ بر روی پرده خواهد رفت.

مترجم: مهبد بذرافشان

منبع : http://insidemovies.ew.com