ظاهرا چند وقتی است که سلامتی با من قهر کرده است ومدام پایم از دکتر به درمانگاه و از درمانگاه به بیمارستان و…ترجمه کردن حس و حال میخواهد و آدم مریض هم که احوالاتش (احسن الحال است) . با این حال هر روز که می گذرد من بیشتر از پیش دغدغه ی عقب افتادن به روز رسانی (انیمیشن امروز) را دارم. نه اینکه منتی به سر کسی داشته باشم که آی ی ی ببینید من چه فعالم!!! انیمیشن امروز فعلا بخشی از روند زندگی من است و یکی از دلخوشی های من . جزء معدود کارهایی است که انجام داده ام و دنیای من را زیبا تر کرده است و امید به فردای من را بیشتر… پس هستم فعلا…

زمانی که اسکار بهترین انیمیشن سال را به Wall-E تقدیم می کردند، جک بلک( بازیگر و صدا پیشه)  به طنز جمله ای شنیدنی گفت :”  من هر سال پول زیادی از طریق صحبت کردن بجای کاراکتر های انیمیشنهای دریم ورکز در می آورم، و بعد این پول را روی برنده شدن انیمیشنهای پیکسار در اسکار شرط بندی می کنم.” صحبتهای جک بلک همزمان کنایه آمیز و هوشمندانه است. هر دو استودیوی پیکسار و دریم ورکز تولید کننده ی نسلی از بهترین انیمیشن های اخیر بوده اند، اما نام پیکسار همواره از تشخص بالا تری برخوردار بوده است. علیرغم درسهای زندگی که بسیاری از کودکان  در سالهای اخیر از فیلمهایی چون “شرک” و  ” کونگ فو پاندا” آموخته اند، مردم تمایل دارند که فیلمهای پیکسار را بعنوان “فیلمهای مناسب تری برای دیدن ” تلقی کنند. مشخص نیست که چه زمانی و چگونه تصور برتری (پیکسار) بر ( دریم ورکز) در بین مردم شکل گرفته است. اما ممکن است ریشه ی این موضوع به هنرپیشگانی باز گردد که این دو استودیو بعنوان صدا پیشه ی مخصوص کاراکترهایشان استخدام می کنند.به نظر می رسد که شاید مردم تمایل بیشتری برای شنیدن صدای تام هنکس (داستان اسباب بازی) داشته باشند تا صدای مایک مه یرز و ادی مورفی ( شرک). از نظر اغلب بینندگان عادی و همچنین منتقدین، نامهایی چون مایک مه یرز، ادی مورفی، جک بلک و ست روگن (که در دو فیلم اخیر دریم ورکز یعنی کونگ فو پاندا و هیولاها بر علیه بیگانگان صدا پیشگی کرده است) با فیلم های کمدی درجه سه،عامیانه و بی ادبانه در هم آمیخته است و مطمئنا چنین طرز تلقی نسبت به این بازیگران، به فیلمهایی که انیمیشنی که صدای این بازیگران را در خود دارد تعمیم خواهد یافت. از سوی دیگر زمانی که پای جشنواره ها و جوایز هنری به میان می آید، فیلمهای کمدی در جایگاهی عقب تر از سایر فیلمها می ایستند، اما از آنجاییکه بسیاری از فیلمهای پیکسار نیز در گروه (کمدی) تقسیم بندی می شوند، به نظر می رسد که منتقدین و اهدا کنندگان جوایز تمایل دارند که در کنار بررسی نکاتی چون شیوه ی قصه گویی درخشان، متحرک سازی فوق العاده و پیام های انسانی نهفته در متن فیلم، به کلاس و اعتبار صداپیشگان این فیلمها نیز توجه کنند. نکته ی قابل توجه اینجاست که انیمیشنهای دریم ورکز نیز تقریبا واجد تمامی این نکات مثبت هستند، اما در کنار این نکات مثبت، بطور چشمگیری از شوخیها و نکات خنده دار عامیانه و سخیف ( حتی در قالب نمایش مکرر نکاتی مثل باد گلو و باد معده زدنهای شخصیتها)، برای خنداندن بینندگان بهره می جویند که این مسائل باعث می شوند که فیلمهای دریم ورکز از جایگاه و اعتباری که مستحق آن هستند برخوردار نباشند.

مزیت دیگری که پیکسار از آن بهره می جوید این است که استودیوی پیکسار همواره بعنوان نخستین استودیویی شناخته می شود که نخستین فیلم بلند دیجیتالی را( داستان اسباب بازی) به دنیا عرضه کرد و با توجه به برخی از فیلمهای دریم ورکز از قبیل مورچه ای بنام زی ( بعد از زندگی یک  حشره ) و یا داستان کوسه ( بعد از در جستجوی نیمو )  ، دریم ورکز از دید بسیاری از مردم یک استودیوی دنباله رو و یا حتی مقلد تلقی می شود. اما علیرغم تمام این رقابتهای ظاهری یا واقعی که بین ایندو استودیو وجود دارد، نکات دیگری نیز هستند که این دو استودیو را بعنوان دو متحد در یک جبهه ی مشترک قرار می دهند.مسئله ی اساسی که باید به آن توجه کرد این است که فیلمهایی چون شرک، در جستجوی نیمو، کونگ فو پاندا و وال -ئی ، همه از آنچنان موفقیت تجاری و هنری برخوردار شده اند که بتوان آنها را بعنوان فیلمهای کلاسیک نسل خود ارزیابی کرد، اما متاسفانه زمانی که پای مراسمی چون اسکار به میان می آید، این فیلمها، علیرغم تمام نکات مثبتشان، در گروه کوچک ( بهترین فیلم انیمیشن) قرار می گیرند و کمتر کسی است که اعتقاد داشته باشد که فیلمی چون کونگ فو پاندا یا وال-ئی می تواند در مقام (بهترین فیام سال) قرار گیرد. هنوز بسیاری از دست اندرکاران صنعت سینما به فیلمهای بلند انیمیشن بهای کمتری می دهند تنها به این دلیل که این فیلمها را (مخصوص کودکان) ارزیابی می کنند و متاسفانه باید گفت که تا زمانی که این دو استودیو نتوانند راهی پیدا کنند که منتقدان و داوران به تولیدات آنها همان ارزش و بهایی را بدهند که به فیلمهای (ویژه ی بزرگسالان) می دهند، رقابت ما بین آنها صرفا رقابت بر سر این موضوع است که کدام استودیو ماهی بزرگتری است در یک برکه ی کوچک.

مترجم : مهبد بذرافشان

منبع : http://www.film.com/features/story/do-pixar-movies-really-teach/27743546