بر حسب اتفاق من با موسسه ای بنام نورماندی-کانادا Normandie-Canada آشنا شدم که برای افرادی که تمایل داشتند،دوست مکاتبه ای پیدا میکرد. من مشخصات خودم را بعلاوه علاقه ام به هنر ها و همچنین کنجکاویم را در مورد کانادا را در یک فرم ویژه وارد کردم و به آدرس موسسه فرستادم. پس از مدتی نامه ای از یک خانم معلم جوان کانادایی بنام گیلین پاکوئین Ghylaine Paquin که علائق مشترکی با من داشت دریافت کردم.مکاتبات ما در قالب کارت پستال، نمونه های نقاشی های من، مباحثات هنری و کتابهای هنری به مدت دو سال تا سال 1948 ادامه پیدا کرد. در ماه می سال 1948 توسط دوستی مطلع شدم که یک کشتی ماهیگیری قرار است حدکثر تا دو هفته بعد از فرانسه به مقصد کانادا براه بیفتد. بدون معطلی چند تا از نقاشیهایم را فروختم، مقداری از پولی که بدست آوردم را به مادرم دادم و با قطار به سمت بوردو Bordeaux براه افتادم. از بوردو با یک اتوموبیل به بندر سنت لویی دو رون Saint-Louis-du-Rhône رفتم ، کشتی ماهیگیری را پیدا کردم و پس از مکالمه مختصری با کاپیتان، یک کابین فلزی کوچک را اجاره کردم. ناچار شدم چمدان و دوچرخه ام را از سقف کابین آویزان کنم. موشها همه جا بودند و اگر این کار را نمیکردم تا پایان سفر چیزی از چرم چمدان و لاستیک های تایر دوچرخه ام باقی نمیماند. بدین ترتیب سفر 35 روزه پرماجرای من به سوی کانادا در میان لشکری از سوسکها و موشها، بعلاوه یک خرابی 48 ساعته موتور کشتی و همچنین یک طوفان، آغاز شد. پس از پنج هفته ما به بندر سن پیر رسیدیم. در آنجا ویزای موقت من که در فرانسه تقاضا کرده بودم آماده بود و من وارد خاک کانادا شدم.

پس از چند روز من به مونترال Montreal رسیدم. در روز ورودم، ساعت 11:30 صبح با گیلین پاکوئین، کسی که دو سال پیاپی با او مکاتبه داشتم، قرار ملاقاتی گذاشته بودم. درست در ساعت مقرر، یک بانوی زیبا با لباسهایی بسیار بی نقص و لبخندی درخشان وارد شد و به من خوشامد گفت. او ترتیب همه چیز را داده بود. ابتدا به کنسولگری فرانسه رفتیم، سپس به ناشری سر زدیم که ویزای من به درخواست او آماده شده بود و نهایتا به خانه گیلین رفتیم، جایی که مورد استقبال گرم خانواده اش قرار گرفتم . پس از کمی استراحت آنها مرا به کلبه کوچک روستایی که در کنار رودخانه ای بود و آنرا برای من آماده کرده بودند بردند. تنها دارایی های من در آن روزها دوچرخه ام و حدود 30 دلار پول نقد بود. به همین دلیل پس از سه روز به گیلین پیشنهاد ازدواج دادم و او پس از اینکه به من گوشزد کرد که من جوان آس و پاس و گستاخی بیش نیستم، پیشنهاد مرا پذیرفت! اما شرایط ازدواج ما بلافاصله مهیا نشد. من باید کاری پیدا میکردم و اقامت دائمی کانادا را بدست میاوردم. با کمکهای گیلین و نامه هایی که ماتورت مهوت به کانادا میفرستاد،من توانستم در یک مدرسه هنری شغلی با درامد سالیانه 2600 دلار بدست بیاورم وبالاخره در دوم جولای 1949 ما ازدواج کردیم ویکسال بعد در سپتامبر 1950 نخستین فرزند ما ، کریستینChristian به دنیا آمد.

در فاصله سالهای 1950 تا 1968، فردریک بک به تدریس در مدارس هنری، کار در ایستگاه تلوزیونی رادیو کانادا بعنوان طراح، نقاشی بصورت حرفه ای و سفرهایی به ایالات متحده امریکا و سرزمین مادریش، اروپا پرداخت. زندگی حرفه ای بک بعنوان یک انیماتور از سال 1968 آغاز میشود:

در سال 1968 من با هیوبرت تایسن Hubert Tison ، یک انیماتور شناخته شده که با کارهایش آشنا بودم ملاقات کردم. او در حال تاسیس یک استودیوی انیمیشن در شبکه تلوزیونی (رادیوکانادا) بود. یکی از دانش آموزان پیشین من در مدرسه هنری مونترال درآنجا سرپرست تیم طراحان بود و ترتیب استخدام مرا در استودیوی انیمیشن داد. در آنجا تعدادی از با استعدادترین هنرمندان حضور داشتند و من شروع به آموختن مراحل مختلف تولید یک فیلم انیمیشن کردم. از نخستین فیلمهایی که من متحرک سازی کردم، فیلمی بود بنام آفرینش پرندگان The Creation of Birds که با شیوه کات- اوت ساخته شد. من تمام روز را در استودیو در حال متحرکسازی قطعات مختلف بدن کاراکترها میگذراندم. فیلم به جشنواره هایی چون انسی،زاگرب و براتیسلاوا فرستاده شد و برنده یک جایزه هم شد. در سال 1973 من ساخت انیمیشن کوتاه ایلوژن Illusion را آغاز کردم. تکنیکی که من در طراحی استفاده کردم عبارت بود از استفاده از قلم های ماژیک برای اوت لاینها و رنگ گواش که بطور نامنظم و با فاصله از اوت لاینها برای رنگ کردن کاراکترها بکار گرفته میشد. بدین ترتیب بک گراندهای پاستلی از فاصله بین اوت لانها و رنگ گواش بدن کاراکترها پیدا بودند. فیلم به نخستین فستیوال بین المللی انیمیشن اوتاوا فرستاده شد و با موفقیت بزرگی روبرو شد. برونو بوزتو Bruno Bozzetto شخصا به من تبریک گفت و من به جشنواره براتیسلاوا دعوت شدم. ایلوژن در براتیسلاوا برنده جایزه دوم شد و من به پراگ رفتم تا با برتیسلاو پوجار ملاقات کنم. حالا من کم کم به چهره شناخته شده ای تبدیل مبشدم. در اکتبر 1975 ساخت فیلم کوتاه تاراتاتTaratata را آغاز کردم که در اعتراض به نابودی طبیعت و میراثهای ملی به بهانه توسعه و گسترش بود. این فیلم در سال 1979 برنده جایزه نخست در فستیوال کودکان لوزان شد. در همان سال فیلم انیمیشن کوتاه All Nothing ساخته شد. فیلم داستان خلقت بشر را بیان میکرد و حرص و عدم قناعت انسان را نشان میداد. در سال 1981 ، این فیلم کاندیدای دریافت اسکار شد، اما جایزه اسکار به فیلم انیمیشن دیگری بنام Fly رسید. اما در سال 1982 بزرگترین اتفاق زندگی حرفه ای من رخ داد و من اسکار بهترین انیمیشن کوتاه را بخاطر فیلم crac دریافت کردم. موفقیت فیلم کرک به من و دیگر دوستانم این دلگرمی را داد تا پروژه بعدی را شروع کنیم.فیلمی در مورد عشق به درختان وطبیعت. مردی که درخت میکاشت The Man Who Planted Trees  

مردی که درخت میکاشت ساخته شد و جایزه بزرگ فستیوال انسی را بطور مشترک با یک فیلم بلغاری بنام A Crushed World دریافت کرد و بالاخره در سال 1988 من دومین اسکار زندگیم را برای فیلم مردی که درخت میکاشت دریافت کردم. کمپانی دیزنی از من دعوت کرد تا برای ملاقاتها و سخنرانی هایی به استودیوی دیزنی بروم. فیلمهای من حالا دیگر بعنوان (کلاسیک)و (سرمایه های ملی ) شناخته میشدند و در دانشگاههای بسیاری از کشور های دنیا نمایش داده میشوند و مورد بحث قرار میگیرند. و تمام اینها بسیار فراتر از آن چیزی است که من در زندگی آرزو و انتظارش را داشتم…

در اینجا بیوگرافی فردریک بک تا سال 1993 پایان میپذیرد. ادامه زندگینامه بک از سال 1993 تا به امروز ، در وبسایت شخصی او  فعلا (در دست تهیه/ under construction) است.

ترجمه و تخلیص مهبد بذرافشان

منبع: http://www.fredericback.com/biographie