گریم نتویک ، قسمت آخر
ارسال شده توسط | در افراد, انیمیشن, تاریخچه | تاریخ ۱۶-۱۱-۱۳۸۶
۶
گریم نتویک و انیمیشن مدرن
وقتی که در مورد گریم نتویک و تاثیر او بر دنیای انیمیشن صحبت مبکنیم، مهم است که سن و سال او را در نظر بگیریم. وقتی که او در استودیوی دیزنی سفید برفی و هفت کوتوله را متحرک سازی میکرد، با 49 سال سن، یکی از مسن ترین افراد استودیوی دیزنی بود و زمانی که دستیار سابق او در استودیوی آیورکز، استفن بوزاستو Stephen Bosustow ، در سال 1950 او را قانع کرد تا به UPA بپیوندد، حدود 60 سال سن داشت! یعنی سن و سالی که بیشتر انیماتورها به فکر بازنشستگی می افتند. ولی گریم نتویک اینگونه نبود. او با کله به درون سیستم طراحی متمایز و صاحب سبک UPA شیرجه زد ( برای اطلاع بیشتر در مورد UPA به اینجا مراجعه کنید). او نخستین سری از مجموعه های Mr Magoo وهمینطور انیمیشن های تک قسمتی کوتاه و درخشانی مانند Rooty Toot Toot و Gerald McBoing Boing را متحرک سازی کرد. در اوایل دهه 50 او بعنوان نماینده UPA به نیویورک رفت و در آنجا تعداد زیادی انیمیشن تبلیغاتی و تجاری را با همکاری دستیارش تیسا دیوید Tissa David تهیه و کارگردانی کرد.
زمانی که شعبه نیویورک استودیو UPA تعطیل شد، نتویک در تعدادی از استودیوهای تبلیغاتی شروع به کار کرد. او در نخستین مجموعه های انیمیشن تلوزیونی مانند Crusader Rabbit انیماتوری کرد و بعدتر در پروژه جورج جنگلی George of the Jungle با جی وارد Jay Ward و بیل اسکات Bill Scott همکاری کرد. او برای آموزش انیمیشن به انگلیس سفر کرد و تا اواسط 90 سالگی و تا زمانی که دید چشمانش تحلیل رفتند همچنان متحرکسازی میکرد!
داستانی معروف در مورد نتویک بر سر زبانهاست. در میانه 90 سالگی ، در سالهای آغازین انیمیشن های کامپیوتری، یک روز بعد از ظهر او میگوید که شنیده است که ماشینی اختراع شده که میتواند انیمیشن بسازد ( به کامپیوتر اشاره میکرده!) و میگوید که متحیر است که چگونه به ماشینها آموزش داده اند که قلم به دست بگیرند!!! دوستانش ترتیبی میدهند تا او از یکی از استودیو های مدرن امروزی در هالیوود دیدن کند. در آنجا تمام کارمندان در لابی استودیو منتظر دیدار او ایستاده بودند. آنها او را به یکی از بخشها میبرند و به او نشان میدهند که چگونه یک کاراکتر سه بعدی را متحرکسازی میکنند. او چند دقیقه پشت یکی از کامپیوترها مینشیند و با ماوس کار میکند و سپس به عقب برمیگردد و میگوید: من امروز و در اینجا یکی از عجیب ترین پدیده های زندگیم را دیدم . چیزهایی را دیدم که حتی نمیتوانستم تصور کنم . ادعا نمیکنم که هرچه را که دیدم، درک کردم. اما یک ایده کلی از آنچه که در اینجا اتفاق میفتد را گرفتم. اما حالا من سئوالی دارم: وقتی که من سفید برفی یا میکی ماوس را متحرک سازی میکردم، میدانستم که چطور با یک حرکت ابرو، یک حرکت دست، نوعی از خندیدن و یا شیوه راه رفتن، به کاراکترم هویت و شخصیت ببخشم. شما چطور چنین کاری را با کامپیوتر انجام میدهید؟ برای دقیقه ای تمام اتاق در سکوت فرو میرود…بعد یکی از دوستان نتویک میگوید: خب گریم، تو انگشت بر روی نقطه ای گذاشتی که ما هرروز با آن درگیر هستیم. انیمیشن کامپیوتری هنوز خیلی جوان است و ما هرروز در حال یادگیری هستیم. برای پاسخ دادن به سئوال تو، ما هرروز به کارهایی که بزرگانی مانند تو در طول تاریخ انیمیشن انجام داده اند مراجعه میکنیم.
فقط در فاصله یک بعد از ظهر، گریم نتویک از مردی که میپرسید ( چطور به ماشینها یاد داده اند که قلم به دست بگیرند؟) تبدیل به مردی شد که یکی از اساسی ترین مشکلات انیمیشن های کامپیوتری آن روزها را به رخ انیماتورهای کامپیوتری میکشید! به راستی که گریم نتویک مرد بی نظیری بود و بیهوده نیست که او را بهترین انیماتور تمام دورانها می نامند. او در هفتم اکتبر 1990 ، در سن 100 سالگی و پس از بزرگداشتی که آسیفای هالیوود به مناسبت یکصد سالگی او برگزار کرد، درگذشت.
در زیر دو تصویر از مراسم 100 سالگی نتویک در آسیفای هالیوود را میبینید، تصویر دوم نامهای افراد حاضر در جلسه است. نتویک در میانه ردیف دوم نشسته است. دقت به اسامی سایر افراد نیز خالی از لطف نیست.
مترجم : مهبد بذرافشان







بنام خدا سلام…
چه جالب پس هنوز جا برای کارکردن هست!!! چندی پیش فکر می کردم که دیگه پیر شده ایم وبایداز این به بعد با انیمیشن دیگران لذت ببریم ولی دیدم یه بنده خداتو یه کشوری که خیلی خیلی بده !!!داشته در سن ۶۰ سالگی انیمیشن حرفه ای (پیرمرد خوشمزه ای که آقای ماگو اسمش بود – خوب یادم هست بچه که بودم می نشستم ونگاه می کردم این مضحک قلمی را)می ساخته.پس باید امیدداشت .(چون می خواستم اضافی برگه های سفیدم را امسال در چهارشنبه سوری بسوزانم !!.) این نکته هم بسیارجالب بود که من هنوز دقیق نمی دانستم چراانیمیشن سه بعدی به دلم نمینشینه و حالا آن پیرانیماتوربه من گفت چرا (عاشق اون سکوته ام!!!). بازهم تشکر از مهبد عزیز که با وجود مشغولیت زیاد مطالب جالبی رو ترجمه می کنه…
پاسخ
پیمان جان، من معتقدم که آدم بیست ساله ای که هر روزش مثل دیروزه و هیچ ردی از خودش در زندگی بجا نمیذاره، در واقع آدم زنده ای نیست و برعکس آدم ۶۰ ساله ای که در روز حداقل ۲ ساعت کار اثر گذار و مفید میکنه ارزشش از ۱۰۰ تا جوون بی هدف و باری به هر جهت بیشتره. تو که ماشالله جوون و سرحال و فعال هستی و من میدونم که چقدر رو به جلو حرکت میکنی… همیشه شاد و زنده و آزاد باشی
پاسخ
اون بالایی من بودم
این لپ تاپ خیلی احمقه، صاحبشو نمیشناسه
پاسخ
باز هم مثل همیشه از این سری چند قسمتیت لذت بردم عالی بود . مهبد جان ای کاش یکم در این باب بیشتر توضیح می دادی . من هم انیمیشن کامپیوتری به اندازه انیمیشن ۲ بعدی بهم حال نمی ده ولی واقعا” نمی تونم دلیلش رو ریشه یابی کنم . ممنون
پاسخ
کمپانی ها راحت طلب شدن .نمیدون چرا ۳d در حد خدا میسازن ولی از ۲d میرنجن . نکنه مخاطب نداره دیگه؟
پاسخ
علی جان، واقعیت اینه که فعلا مردم ترجیح میدن که برای کار ۲d پول ندن، متاسفانه…..
سیروس جان تورو نمیدونم،ولی من مال نسلی هستم که بهترین خاطرات دوران کودکیم با انیمیشنهای ۲D شکل گرفتن…دوست داشتن ۳d کمی برام مشکله، البته از دیدنشون لذت میبرم،اما برام خاطره ساز نیستن
پاسخ