انیمیشن امروز

رالف باکشی Ralph Bakshi امروزه بعنوان Legend یا یکی از اسطوره های انیمیشن شناخته می شود. او متولد سال ۱۹۳۸ در شهر حیفا (در اسرائیل کنونی) است. او در تمام دوران کاریش بعنوان یک انیماتور/کارگردان سعی در مبارزه با سیستم های استودیویی و تغییر در تعریف انیمیشن داشته است و بیشتر او را بعنوان یک پیشگام در تولید انیمیشن های ویژه بزرگسالان Adult Animation میشناسند. نخستین فیلم انیمیشن بلند او بنام  Fritz the Cat بعنوان نخستین فیلم انیمیشن در تاریخ شناخته میشود که از طرف اداره سانسور ایالات متحده درجه X یا نامناسب برای افراد زیر ۱۶ سال گرفت ! دو فیلم بعدی باکشی به نامهای Heavy Traffic و Coonskin هردو مورد توجه منتقدین واقع شدند و همچون Fritz the Cat به دلیل محتوا و نوع اجرا بسیار بحث انگیز بودند. در دهه هشتاد باکشی فیلمهایی چون   fantasy ، Wizards; Fire and Ice و نخستین اقتباس انیمیشنی از کتاب  The Lord of the Rings را ساخت .این فیلمها نه تنها به دلیل دیدگاههای خاص باکشی، که به دلیل استفاده هوشمندانه و خلاقانه او از سیستم روتوسکوپی شناخته شده اند. امروزه باکشی دوران بازنشستگی خودخواسته اش را میگذراند و به کار نقاشی روی آورده است. تصاویری که درادامه این مطلب خواهید دید نمونه هایی از نقاشی های باکشی هستند.

۲- دیشب در حالی که این مطلب را برای وبلاگ اماده میکردم، شبکه تلوزیونی TV Cultura فیلم  Fritz the Cat از رالف باکشی را نمایش میداد!!! این رابه فال نیک گرفتم! امیدوارم که شانس دیدن این انیمیشن بسیار متفاوت و گستاخانه را داشته اید.

*************************************************************************

قبل از هرچیز اجازه بدهید بگویم که زمانی که بحث بر انتخاب ۳D یا ۲D پیش میاید ، من هیچ موضع بخصوصی ندارم . فکر میکنم که انیمیشن های کامپیوتری خیلی جالب هستند و البته خیلی از انیمیشن های سنتی ژاپنی هم که این اواخر دیده ام هم بسیار عالی بوده اند. اما بگذارید بگویم که وقتی که من گزارش کار تولید انیمیشنهای بلند ساخته شده در استودیوهای بزرگ را در سالهای اخیر میبینم، از تعداد افرادی که روی این پروژه ها کار میکنند حیران میشوم. فقط هزینه ساخت بیست دقیقه اول چنین فیلمهایی برابر است با کل بودجه تولید ۶ فیلم از فیلمهای من!!! باور کردنش مشکل است، اما واقعیت دارد.

احتمالا برای شما جوانان نسل امروز انیمیشن باور کردنی نیست اگر بدانید که من فیلمهای بلندم را بدون تست های مدادی،بدون استوری بورد، بدون کلید های رنگی، بدون استخدام طراح شخصیت و یا حتی بدون گروه جلوه های ویژه ساخته ام! چرا؟ برای اینکه مجبور بودم!( و اینکه چگونه این کارها را انجام میدادم بحثی جداگانه است که احتمالا بعدا به آن خواهم پرداخت) . من مدیون حرفه ای هایی مانند ایرو اسپنس Irv Spence، جان اسپری John Sparey، امبی پلیوودا Ambi Paliwoda، ویرجیل راس Virgil Ross و مانی پرز Manny Perez هستم که تیم انیماتور های من بودند. خداوند حفظشان کند…بگذارید رازی را به شما بگویم و آن این است که نداشتن تست حرکت در مرحله طراحی های اولیه برای انیماتور ها یک نوع آزادی و رهایی در اجرا را به همراه داشت. من هرگز پشت میز موویلا نمینشستم تا به تست ها نگاه کنم و به انیماتورم بگویم که: اینجا باید انگشت کوچک کاراکتر را بیشتر بالا ببری و یا آن لرزش لب را تصحیح کن. آنها میدانستند که آنچه که من از آنها میخواستم خلاقیت بود و نه حرکت بی عیب و نقص . ما در استودیو مکانی برای اجرای مجدد پلانها نداشتیم و دانستن این موضوع انیماتورها را شجاعتر میکرد. کسی قرار نبود از روی شانه هایشان سرک بکشد و به کارشان ایراد بگیرد. آنها خودشان را درگیر پلان میکردند، وارد شخصیت کاراکترها میشدند، احساسشان را بیان میکردند ، گره گشایی میکردند و از صحنه ای به صحنه بعد میرفتند… بهتراست که باورکنید که انها عاشق این شیوه بودند.

زمانی که من جوان بودم خشم وخروش فراوانی نسبت به سیستم دیزنی داشتم. خشمی نسبت به تاکید بیش از حد آنها به این موضوع که هیچ چیز بر روی پرده سینما به نمایش در نخواهد آمد مگر اینکه آنقدر بازبینی شود، آنقدر اصلاح شود و آنقدر روی آن کار شود تا اینکه بی عیب و نقص و در حد کمال به نظر برسد!همیشه بر این باور بوده ام که تفاوت بین کارهای من وکارهای دیزنی مثل تفاوت بین موسیقی راک و موسیقی کلاسیک است. هردوی این موسیقی ها دوست داشتنی هستند به شرطی که درست اجرا شوند. اما بسیاری از انیماتورهای پوسیده ذهن و رخوت زده ادعا میکردند که انیمیشن های خام دستانه من (به ادعای آنها) دنیا و زندگی کودکان را تخریب میکند. آنها مرا به هیچ می انگاشتند. من هرگز به چنین سخنانی بهایی نمیدادم . چراکه باور داشتم خارج شدن از یک سیستم، روایت کردن داستانی که بخشی از زندگی کارگردان در آن مستتر است و نادیده گرفتن پسند حقیرانه بازار بسیار مهمتر از تاکید استودیوی دیزنی بر ارائه کار بی عیب و نقص است.

بسیار خوب، اجازه بدهید که وارد بحث انیمیشن شویم . اول میخواهم با شما انیماتور های قلم به دست سنتی صحبت کنم: وقتی که میشنوم که انیماتورهای ۲D در مورد بازیگری در انیمیشن صحبت میکنند ،همیشه از آنها میپرسم کدام بازیگری؟ آیا شما در مورد آن روش از مد افتاده و قدیمی صحبت میکنید که دهها سال انیماتورها بر اساس آن عمل کردند؟ آن شیوه های ایستادن دست به کمر؟ آن روشهای اشاره با انگشت؟ آن ایست کردن های ترمز گونه؟ آن پانتومیم های کهنه و نخ نما؟ درمورد این چیزها صحبت می کنید؟ فراموشش کنید!!! با این شیوه ها نمیتوانید با نسل انیماتورهای کامپیوتری رقابت کنید! بهتر است در جستجوی چیز تازه و متفاوتی باشید. اسمش را بگذارید (( شیوه جدید بازیگری)). کامپیوتری ها را غافلگیر کنید. بسیار خوب...میلت کال Milt Kahl ، ایرو اسپنس Irv Spence و بیل تیتلا Bill Tytla انیماتورهای بزرگی بودند. اما آنها کارشان را انجام داده اند. آنها را رها کنید. انقدر به قدیمی ها نچسبید. شیوه های تازه ای را پیدا کنید و خودتان اسمی رویش بگذارید…شیوه ای تازه…چیزی هیجان انگیز…

و اما شما ۳D کارها : میخواهم شما نسل کامپیوتر زده را کمی سرزنش کنم و از شما بخواهم که کمی مثل انیماتورهای۲D فکر کنید.شما فقط به دلیل اینکه از کامپیوتر استفاده می کنید تافته جدا بافته نیستید!! بسیارخوب، تردیدی نیست که یک انیمیشن دوبعدی دستی با یک انیمیشن کامپیوتری، یک انیمیشن روتوسکوپی و حتی یک انیمیشن Limited متفاوت است. اما باور کنید که یک انیماتور ۳D میتواند بسیار از یک انیماتور ۲D بیاموزد به شرطی که بداند دقیقا کجا را نگاه کند…میخواهم با شما نگاهی به تاریخ بیندازم . خیلی از انیماتورهای اولیه مثل مکس فلیشرFleischer ، جیم تایر Jim Tyer و فردی مور Freddie Moore بسیار خلاق و مستعد بودند. اما آنها ناگهان خودشان را در برابر پدیده ای بنام ( انیمیشن بی عیب و نقص) دیدند و بعد فاجعه شروع شد: نگاههای تاسف بار و آههای عمیق(از طرف مدیران استودیو ها)، شانه بالا انداختن های آنچنانی و انتقادهای دردناک تا آنجا که آن انیماتورهای درخشان یا ناچار میشدند خودشان را بکشند، یا الکلی بشوند و یا کلا از صحنه محو بشوند. و بعد چه شد؟فیلمهای انیمیشن پرشدند از کلیشه های تکراری، کسالت آور ، کهنه و احمقانه! نمیخواهم به انیماتورهای ۳D بگویم که چنین راهی را دنبال کنند…نه…میخواهم به آنها بگویم که شما باید به انیمیشن های سنتی نگاه کنید و از آنها بیاموزید…اما به زانو در نیایید. اشتباه انیماتورهای دو بعدی را تکرار نکنید. آنها برای سالیان پی در پی فقط تقلید کردند . از انیماتورهای قدیمی آموزش ببینید ولی ضمنا خلاق هم باشید…دنباله رو نباشید.بدانید که چگونه و از چه چیز درس بگیرید. شما بسیار بیشتر از آنچه که میتوانید از (شاهزاده مصری) بیاموزید،میتوانید ازپاپای (در ایران ملوان زبل)یاد بگیرید. من در سینما نشسته ام و مشغول تماشای موشی هستم که سعی میکند آشپزی کند…حالا او سعی میکند از پنجره فرار کند…به به..با کامپیوتر چه کارها که نمیشود کرد!!!اما یک لحظه صبر کنید…این یکی هم که چیزی نیست بجز یکی از همان تولیدات همیشگی دیزنی!!!احتمالا از این به بعد مدیرانتان شما را مجبور خواهند کرد که این یکی را الگوی خودتان قرار بدهید تا نوبت به بعدی برسد!!! شما انیماتور ها با تقلید و الگو گرفتن از چنین فیلمهایی به کجا خواهید رسید؟ آیا فکر نمیکنید که فیلمهای شماهم به همان خسته کنندگی فیلم پررنگ و لعاب متظاهرانه ای خواهد شد که از آن تقلید می کنید؟شما یک کامپیوتر فوق العاده دارید که با ان خیلی کارها میشود کرد. بسیار خوب…پس چیزی را به من نشان دهید که تا به حال بیش از یک میلیون بار ندیده باشم !

گوش کنید…روی سخنم با شما انیماتور های کامپیوتری است که هنوز اصرار دارید روی زمین بخزید و به اصول وفادار بمانید.انقدر نگران درآمدتان نباشید.به هر حال استودیو هایی که شما را واداربه انجام هر آنچه که درست می پندارند میکنند، هرگز حقوقی درخور و شایسته به شما نپرداخته اند.پس چرا انقدر نگران حرکت بی نقص و رنگ بی نقص و نور بی نقص هستید؟چه کسی اهمیت میدهد اگر کاراکتر شما موقع راه رفتن کمی بلنگد؟ چرا همینقدر نگران آنچه که میخواهید با فیلمتان بگویید نیستید؟من همیشه متهم شده ام که اصول زیبایی شناسانه کلاسیک را در فیلمهایم رعایت نکرده ام…خب؟ فیلمهای من هنوزهم و همچنان در تمام دنیا پخش میشوند و مخاطب دارند.میدانیدچرا؟ چون من همیشه معتقد بوده ام که یک چیز واقعی همیشه بهتر از یک چیز واقعگرا ست.

و حالا هردو گروه انیماتورها… ۲D و۳D ….من یک نمونه خوب برای شما دارم. جان کرکفالوسی John Kricfalusi .کسی که هردو گروه میتوانید از او بیاموزید . چرا جان را یک نمونه خوب معرفی میکنم؟ چرا بسیاری از انیماتورها از جان تقلید میکنند بدون آنکه واقعا به جانمایه کار او برسند؟ به کارهای او نگاه کنید…وقتی که یکی از کاراکترهای او به جایی اشاره میکند،واقعا اشاره میکند! انگشت او شبیه به هیچ انگشت اشاره گری در هیچ انیمیشن دیگری نیست!انحنای قوزک پا در کاراکتر زنی که جان خلق میکند در هیچ کجا قبلا دیده نشده…اغراق نمیکنم…خودتان مقایسه کنید. همه تصور میکنند که سبک کار جان او را منحصر به فرد کرده است.من به شما میگویم که نه!!! نه رنگ، نه خط ، نه صدا و نه طنز هیچکدام علت شاخص بودن او نیست . بلکه این اوریجینال بودن و متکی به ذات بودن اوست که او را متمایز کرده است.کاراکترهای او به شیوه ای زندگی میکنند،نفس میکشند و عمل میکنند که قبلا هرگز دیده نشده.او شخصیت ها و طراحی هایش را مستقیما از درون خودش و اندیشه اش بیرون میکشد نه از درون فیلمهای دیزنی! انیماتورهایی که باهوش باشند از او تقلید میکنند… باهوش باشید! خلاقیت او را تقلید کنید، نه کاراکترهایش را،نه انیمیشن هایش را…اگر لازم است سختی بکشید، بکشید!!! اگرلازم است گرسنگی بکشید ، بکشید!!! اما خلافیتتان را و منحصر به فرد بودنتان را به پول کافی برای بهترین میز در بهترین رستوران لعنتی نفروشید!کتاب بخرید..بیشتر بخوانید و بیشتر ببینید و اگر هم دوست دارید میتوانید از دست پیرمرد فسیل شده پرچانه، رالف باکشی پرمدعا، عصبانی بشوید!!!!

مترجم: مهبد بذرافشان

منبع: http://www.animationarchive.org/2007/08/opinion-bakshi-on-2d-vs-3d.html